Abstract In het vijfenzeventigste jaar van het bestaan van de Algemene Vereniging voor Taalwetenschap (AVT) waait er een fascistische wind in Nederland. Universiteiten gehoorzamen bij voorbaat door gedwee te bezuinigen en onderwijsprogramma’s te vernederlandsen. De taalwetenschap blijft “een hoeveelheid nutteloze beschaving waarvoor zo weinig mogelijk geld beschikbaar kan worden gesteld” (zoals voorzitter Stutterheim schreef in 1952). Misschien wel daarom belichaamt ze ook de onafhankelijkheid van denken en doen die we in deze tijd hard nodig hebben. Dit commentaar is een versie van de afscheidsrede van Mark Dingemanse, AVT-voorzitter 2022–2025.